۰۲۹
۱. تانگو
تانگو ایندیا تانگو ایندیا تانگو ایندیا
حالا عضلات تنم این نام را از بر شدهاند؛ هرچند زمانی نام من این نبود.
پیش از تولد دوبارهام، خواهرم، مادرم و پدرِ درگذشتهام دور میزی نشستند و جلسهای تشکیل دادند. قرار بود تصمیم بگیرند تازهترین عضو خانواده را چه بنامند.
خواهرم میخواست نام عروسکش را روی من بگذارد. مادرم از رأی دادن خودداری کرد و گفت: «من که بیشترِ کار را از قبل انجام دادهام.»
پدرم، که آن زمان هنوز زنده بود و حسابی جان داشت، با ظرافت یک دیپلمات به همهی پیشنهادها گوش داد.
خواهرم در سهسالگی خواندن را یاد گرفت و در چهارسالگی دربارهی مرگ سؤال میکرد. تمام کتابهای کودکانهی کتابخانهی محلهمان را یکنفس خواند و بعد، زودتر از موعد، پا به بخش بزرگسالان گذاشت. خوششانس بودم که پیش از آنکه تلخکام شود، نام عروسکش را انتخاب کرده بود.
من از رحم مادرم و اسپرم پدرم ساخته شدم، اما در خانوادهای سهنفره به دنیا آمدم. حالا لنگلنگان پیش میرویم، اما همچنان ادامه میدهیم؛ با زبانی که زمان دستوری ندارد. پدرِ درگذشتهام، همچنان پدر من است.
یکبار یک ساعت قدیمی و بیصاحب برایش آوردم. هر روز روی صندلی میرفت تا روغنش بزند. وقتی دیگر نتوانست این کار را انجام دهد، برایش شعری نوشت. سی کتاب از خودش بهجا گذاشت، با حاشیهنویسیهایی دربارهی زندگی. با آنها چه باید کرد؟ هنوز دارم به این فکر میکنم.
«تیپی، کوسکوس، چی؟» پرسیدند و مرا از پرسهزدنهای ذهنم بیرون کشیدند. لبخند زدم. جواب میدادم: هر اسمی روی من بگذارید، باز هم خودم خواهم بود. تیپی، تیکی، تیتی، تیتیت. اگر برایتان مهم است، تیتیت در زبان مادری من به معنی آلت تناسلی مردانه است.
اما ایمیلها بیپاسخ ماندند، دعوتها نادیده گرفته شدند. نگاهی به رزومهها انداختند و کنارشان گذاشتند.
در پاسخ به نام من، اغلب سکوت نصیبم میشد. یک روح چگونه اعتراض میکند؟
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!