۰۳۱
روزی زیبا بودم؛ زیبایی تنها میراثی بود که داشتم. پس وقتی عکسم یک بار مدیر را قانع کرد تا بلیت یکطرفهای به مقصد گوام برایم بخرد، بیدرنگ راهی شدم.
تن برهنهام زیر سرمای مطبوع دستگاه تهویه، از دانههای ریز مورمور پوشیده میشد. ما رقصندهها خودمان را به عطر سوسن، بنفشههای شکری، غنچههای رز، ارکیده و یاس میآراستیم؛ باغی در حال شکفتن. بعضی از این گلها با رازی پنهان در درونشان متورم شده بودند، بعضی دیگر شکافی داشتند که با شهدی درخشان نمناک شده بود و بعضی چون گلی شکفته، گلبرگهای مخملیشان را آویخته بودند؛ اما همه پوستهایی صاف و بیمو داشتند.
و نگاه کردن به آنها اشکالی نداشت؛ یادآور بهشت نخستین، جایی که همهچیز عریان بود و هیچکس شرمی نداشت. کارت شناساییمان ثابت میکرد که بزرگسالیم.
بااینحال، شب به شب هویتهایی به خود میگرفتیم، درست مثل کودکانی که وانمود میکنند کس دیگری هستند. چهرههای ساختگیمان را با ابرهایی از پودر برنج تثبیت میکردیم و بدنهایمان در بازی نور و سایه، روی صحنهای آینهای، به نرمی موج برمیداشت. مهی از دود سیگار فضا را پوشانده بود و زنانگیِ نمایشیمان، در انعکاس آینهها، افسون پرزرقوبرقی میشد که مردان را مسحور میکرد.
قرار نبود هرگز رنگ ببازیم یا پژمرده شویم.
ماماسان همیشه به مردها میگفت: «برای خانم یه نوشیدنی بخر، برای ماما هم یکی بخر. من مراقبتم، یه تخفیف خوب هم بهت میدم.» مردها لیوانهای کوچک مشروبشان را به هم میزدند، فریاد میکشیدند: «کانپای!» و سرشان را عقب میبردند و نوشیدنی را یکنفس سر میکشیدند؛ ارواحی را به درون خود راه میدادند که وادارشان میکرد تصمیمهای احمقانهای بگیرند و بهای گزافی بپردازند.
مست، باورشان میشد که ما تسخیر آنهاییم، که با پول خریده شدهایم و به آنها تعلق داریم.
اما در پایان شب، پاپاسان همیشه مردها را بیرون میکرد.
اگر مردها پول زیادی خرج کرده بودند، ما هم احساس میکردیم چیزی از وجودمان خرج شده است؛ و اگر پول چندانی خرج نکرده بودند، احساس فقر میکردیم؛ نه فقط از نظر مالی، بلکه از هر جهت. با خودمان فکر میکردیم چطور میتوانیم خودمان را اصلاح کنیم.
من به مردها کششی نداشتم، اما دوست داشتم احساس کنم جذابم. وقتی سهم آدم از زندگی، انبوهی از فقر و آن نوع خاص از طردشدگی طبقاتی باشد که میتوان آن را گرسنگی اجتماعی نامید، احساس جذابیت بسیار بهتر از احساس دلبستگی به مردان است. نگاه مردان را مینوشیدیم؛ درست مثل آغوزی که زنان به آن نیاز دارند. کیمیایی بود از طلای مایع و اکسیر حیات. از شیفتگی آنها تغذیه میکردیم و به دختر رؤیاییشان تبدیل میشدیم؛ درحالیکه خودمان را شایسته رؤیاهای خودمان نمیدانستیم.
این من بودم. در گوام رقصنده بودم که شوهر سابقم را کنار ریل انعام دیدم.
دیگر هیچکس آنطور نگاهم نمیکند. از سنوسال آن نگاهها گذشتهام. اما به کشفی روشنگرانه رسیدهام: راههای دیگری هم برای درخشیدن وجود دارد.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!