نیروانا

۰۲۴

۰۲۴

بدون موضوع | 2026-11-09 | 8 بازدید | 1 لایک

«گرفتار در میدان»

در مدتی که تو رفته‌ای، شهر در نزدیکی اداره‌ی پست، گل‌فروشی و غذاخوریِ کوچک محله، یک میدان ساخته است. وقتی تازه افتتاح شد، می‌خواستم برایت تعریف کنم، اما تو دیگر رفته بودی؛ دیگر لازم نبود نگران رفت‌وآمد در شهر باشی.

تقریباً هر روز با ماشین تو از این میدان عبور می‌کنم؛ همان تویوتا RAV4 قهوه‌ای زیتونی با پلاک‌هایی که با حروف YME شروع می‌شوند.

بچه‌ها در دوران دانشجویی، هرکدام در سال آخر دانشگاه، ماشین خودم را که یک مینی‌ون کرم‌رنگ است، به این طرف و آن طرف کوبیده‌اند و هر بار که ماشین را برگردانده‌اند، فرورفتگی‌های عجیب‌وغریبی روی بدنه‌اش به جا گذاشته‌اند. شیشه‌های عقب دیگر بالا نمی‌روند و یکی از پسرها با نخ آن‌ها را بسته است. تو از دیدن ماشینم با آن همه فرورفتگی و خراش خوشت نمی‌آمد، اما من اهمیتی نمی‌دهم.

از وقتی تو رفته‌ای، دیگر مثل گذشته به نگهداری و رسیدگی به ماشین‌ها پایبند نیستم. به‌ندرت جایی دورتر از فروشگاه شاپ‌رایت، کلیسا یا گاهی مطب دکتر می‌روم.

هر بار عضله‌ای یا مفصلی درد می‌گیرد، با خودم فکر می‌کنم آیا تو هم پیش از آنکه بیماری‌ات تشخیص داده شود، چنین دردهایی داشتی؟

من دارم پیری‌ای را تجربه می‌کنم که تو هرگز فرصت تجربه‌اش را پیدا نکردی. وقتی از ماشین پیاده می‌شوم، بدنم برای راست ایستادن درد می‌گیرد. نمی‌دانم مشکل از عضلاتم است، استخوان‌هایم یا مفصل‌هایم.

از نظر راحتی، حالا که بچه‌ها بزرگ شده‌اند، ترجیح می‌دهم به‌جای مینی‌ون، ماشین شاسی‌بلند تو را برانم. هر دو ماشین فرسوده و پرصدا شده‌اند، درست مثل خودم؛ اما هر دو به‌خوبی از میدان عبور می‌کنند.

چند سال پس از مرگ تو، پسرها لباس‌های خاکی‌رنگ پیشاهنگی‌شان را پوشیدند و کمک کردند پیاز گل‌های نرگس را در وسط میدان بکاریم. نرگس‌ها هر سال، حوالی سالگرد مرگ تو، شکوفا می‌شوند.

آن دسته‌گل‌های زرد در باد تکان می‌خورند و من بارها و بارها دور میدان رانندگی می‌کنم تا تماشایشان کنم؛ چون چند هفته‌ی دیگر پژمرده خواهند شد. دلم می‌خواست می‌توانستی نرگس‌ها را در اوج شکوفایی‌شان ببینی.

از وقتی تو رفته‌ای، بیش از ده بار گل داده‌اند. پسرهایمان هم همچنان رشد می‌کنند و شکوفا می‌شوند. هر جا می‌روند، زیبایی از خود به جا می‌گذارند. اهل سفرند، کنجکاوند و شاغل. هر خروجیِ تازه‌ای را امتحان می‌کنند و به کشف مسیرهای تازه می‌روند.

اما من در همین میدان گرفتار شده‌ام.

همیشه تو رانندگی می‌کردی و من روی صندلی کنار راننده می‌نشستم. حالا خودم پشت فرمانم، بی‌آنکه مقصدی داشته باشم؛ جز اینکه مدام دور خودم بچرخم، به امید آنکه نرگس‌ها را در حال شکفتن ببینم.

دلم می‌خواهد آن‌ها را با تو قسمت کنم؛ دلم می‌خواهد همه‌چیز را با تو قسمت کنم.

#داستان

پست‌های مرتبط

۰۳۱
2026-11-22
۰۳۰
2026-11-20
۰۲۹
2026-11-17
۰۲۸
2026-11-15

نظرات (0)

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!