۰۲۵
«مینویسم چون نامت را در فهرست مخاطبانم دیدم و با خودم گفتم بد نیست...»
سلام. از حمام خانهام برایت مینویسم؛ حمامی که تا خرخره از جعبههای اسبابکشی پر شده است. بعد از یک سال تلاش، نتیجهی آزمایش بارداری مثبت شده است.
سلام. مینویسم چون تربیت خرافی و مذهبیام به من آموخته که گناهان تنها با بخشش یک کشیش پاک میشوند و من میخواهم ازدواجم را نجات بدهم.
سکههایی در دستگاه پیشگویی زُلتار در مرکز شهر میاندازم و به او میگویم نگرانم که خدا کمر به دشمنی با من بسته باشد. میپرسم از کجا بفهمم تاوان خیانتم را پس دادهام؟
او پاسخ میدهد:
بهترین جا برای پیدا کردن دستی یاریرسان، انتهای بازوی خودت است.
نمیتوانم خودم را راضی کنم که بنویسم «گمشو»، برای همین بهجایش موعظهای پنجبندی مینویسم:
من در حال ترمیم رابطهی زناشوییام پس از خیانت هستم. شوهرم شایستهی چیزی بهتر از این است. نمیتوانم آنچه را تو میخواهی به تو بدهم. لطفاً دیگر مزاحمم نشو.
(راستی، حالت چطور است؟)
مطمئنم بعد از این کار احساس بهتری خواهم داشت. هر دو ساعت یکبار ایمیلم را بررسی میکنم تا ببینم پاسخی داده یا نه.
سلام. مینویسم چون نامت را در فهرست مخاطبانم دیدم و با خودم گفتم بد نیست سلامی کنم.
سلام. در حالی که باردارم، از دستشویی فروشگاه کاستکو برایت مینویسم. در راهروی میوهفروشی، میان موزها، خرمالوها و هندوانهها، خونریزیام شروع شده است. هنوز هم بند نیامده است.
او میگوید این اطلاعات را میتوان فقط در اختیار کسانی گذاشت که دانستنشان برایشان ضرورت دارد.
میگویم همه باید بدانند تا دخترم سرانجام به آدمی مثل من تبدیل نشود.
سلام. از میزِ سه ردیف عقبتر در کافهای برایت مینویسم که هر شنبه به آن سر میزنم. یک بار همینجا حلقهی ازدواجم را از انگشتم بیرون آوردم و وانمود کردم مجردم.
آن لحظه نه به خدا فکر میکردم و نه به مجازات. فقط به پروانههای مونارک فکر میکردم؛ پروانههایی که پس از بیرون آمدن از پیله، تنها چند هفته زنده میمانند. به این فکر میکردم که آنها حتی در آستانهی مرگی زودهنگام، بالهای شیشهرنگی و نقشدارشان را میگشایند و خود را به دست باد بیرحم میسپارند.
سلام. همیشه فکر میکردم شرم و احساس گناهم بهتنهایی برای مجازات شدنم کافی است؛ فکر میکردم اگر همهچیز را برای همه تعریف کنم، میتوانم خاطرات را با گفتن از وجودم بیرون بریزم و از شرشان خلاص شوم.
اما حالا تماشاگر غریبهای هستم که خون را از رگهایم میگیرد و در شیشههای کوچک روی سینی نقرهای میریزد. او میخواهد مطمئن شود بدنم به وضعیت طبیعی خود بازگشته است.
از گناهانم چیزی نمیگویم، فقط به او میگویم هرقدر خون لازم دارد، بگیرد. اخم میکند، نگاهی به رایانه میاندازد و میپرسد آیا هنوز داروهایم را مصرف میکنم؟
سلام. از فرودگاه برایت مینویسم. گوگل میگوید هورمونهای بارداری ممکن است تا شش هفته پس از سقط جنین همچنان در بدن باقی بمانند.
بیست دقیقه تمام گریه میکنم، درحالیکه زنی ساندویچش را میخورد و نگاهم میکند. به این فکر میکنم که گناهانم را برایش بازگو کنم، اما خونریزی پنجشنبهی گذشته متوقف شده و حالا سوار شدن به هواپیمای من آغاز شده است.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!