نیروانا

۰۲۷

۰۲۷

بدون موضوع | 2026-11-15 | 1 بازدید | 1 لایک

دو فتیله را در چربی گرم‌شده فرو می‌برم و آن‌ها را در حفره‌ی سینه‌ی دو پیکره‌ی مومی، که در مرکز میز آشپزخانه قرار دارند، فرو می‌کنم. همین که شعله‌ها جان می‌گیرند، پیکره‌ها تکان می‌خورند و نفس می‌کشند.

«مامان؟» پیکره‌ی بلندتر می‌گوید.

«الی،» زیر لب زمزمه می‌کنم. فتیله به سوی دهانم خم می‌شود.

پیکره‌ی کوچک‌تر سر بلند می‌کند.

«مِی،» نفس‌زنان می‌گویم. فتیله لرزش کوتاه و تندی می‌کند.

الی با لبخند، دندان لب‌پریده‌ای را نشان می‌دهد که من بیش از حد مرتب و بی‌نقص شکلش داده‌ام. «یادت هست آن وزغ بزرگی را که توی شیشه نگه می‌داشتی؟» پسرم هر روز صبح بااحتیاط به آن غذا می‌داد. مِی با غرور دست می‌زند. لرزش دست‌هایم متوقف می‌شود. بیشتر شب‌ها، همین برای نفس کشیدن کافی است.

آن‌ها به بازی ادامه می‌دهند تا اینکه الی برمی‌گردد و می‌پرسد: «می‌توانم اول در دریاچه‌ی شیشه‌ای شنا کنم؟»

اصلاً دریاچه‌ای در کار نبود. فقط همان برکه بود، سبزپوش از جلبک، و آن جوی آب که بعد از باران بوی تعفن می‌گرفت.

وقتی دوباره نگاه می‌کنم، الی سرش را پایین انداخته است. زیر لب دعایی زمزمه می‌کند؛ کلماتی که کنار تخت می‌گفتیم، اما حالا درهم‌پیچیده و دگرگون شده‌اند. موم از چانه‌اش سرازیر می‌شود و به لبخندی بدل می‌شود که من هرگز نتراشیده‌ام. زیر نور لرزان شعله، چهره‌های واقعی‌شان پدیدار می‌شود؛ شل و بی‌جان، نمناک از تب. با ثابت شدن شعله، آن چهره‌ها ناپدید می‌شوند، اما من آن نگاه را می‌شناسم.

نشانه‌های تبشان را خوب می‌شناختم: صورت مِی که رو به دیوار برمی‌گرداند، دست الی که دستم را محکم می‌فشرد، آن شب‌های آخر، پیشانی من که روی پتو قرار می‌گرفت. حتی آن تخت کنار بستر بیماری هم از آنِ من بود.

صدای خش‌خش موم بلند می‌شود. مِی تعظیم کوچکی می‌کند و می‌گوید: «بانو.»

دخترم آب دهانش را بیرون می‌انداخت، قهر می‌کرد و لگد می‌زد. او حاضر بود بمیرد، اما هرگز تعظیم نکند؛ و همین‌طور هم شد. این فکر بی‌هیچ احساسی به ذهنم می‌رسد و بی‌حرکت می‌مانم تا بگذرد.

سایه‌ها به میز نزدیک‌تر شده‌اند. وقتی من حرکت می‌کنم، آن‌ها تکان نمی‌خورند. در مرز روشنایی منتظر می‌مانند و هر بار که بچه‌ها به نام خود پاسخ می‌دهند، پررنگ‌تر و پُرتر می‌شوند.

قاشقی در قوطی فرو می‌برم و بار دیگر اندکی از وجود خودم را، به شکل چربی گرم، به آن اضافه می‌کنم. شعله را تغذیه می‌کنم و آن‌ها روشن‌تر می‌شوند. هرچه روشن‌تر می‌شوند، از حقیقت دورتر می‌لغزند. با این حال، باز هم قاشق را فرو می‌برم. صداهایشان نرم و هموار می‌شود و مرزهای چهره‌هایشان محو می‌شود. قوطی رو به سردی می‌رود.

پاهای دخترم را آب دهان می‌گرفت، قهر می‌کرد و لگد می‌زد. او حاضر بود بمیرد، اما هرگز تعظیم نکند؛ و همین‌طور هم شد. این فکر بی‌هیچ احساسی به ذهنم می‌رسد.

دست‌هایم را به سوی نامش دراز می‌کنم، اما جز خودِ کلمه چیزی نمی‌یابم. انگار «مِی» دیگر در آن نیست. او همان‌طور که موم اثر انگشت را در خود نگه می‌دارد، اما دستی را که آن را بر جای گذاشته فراموش می‌کند، شکل و شمایل دیگری را به عاریت گرفته است.

آن‌ها مثل بچه‌های کسی دیگر می‌درخشند.

به سویشان خم می‌شوم. الی دستش را بالا می‌آورد؛ دستی داغ و چسبناک که رد براقش را روی مچ دستم به جا می‌گذارد. «خواهش می‌کنم، مامان.»

مِی گونه‌اش را به شانه‌ام می‌فشارد. بوی موم تمیز و شیرینی ملایمی می‌دهد. اما بوی بچه‌های من عرق ترش و کافور بود.

چشم‌هایم را می‌بندم. می‌گذارم در آغوشم بگیرند. دلم یک خنده‌ی دیگر می‌خواهد، یک سوسوی دیگر از شعله‌ها؛ همان‌قدر که آن شب‌ها، پس از رفتنشان، کنار بسترشان می‌نشستم و نه می‌رفتم و نه تکان می‌خوردم.

بعد نزدیک می‌شوم و شعله‌هایشان را با فوت خاموش می‌کنم. مزه‌ی دوده و پیه در دهانم می‌پیچد.

موم نرمِ آن دو پیکره را جمع می‌کنم و دور فتیله‌ی تازه شکل می‌دهم. با ناخن شستم، نخست نام الی و بعد مِی را روی آن می‌خراشم. حروف نامنظم از کار درمی‌آیند. روی حروف نام مِی فشار بیشتری می‌آورم تا موم زیر انگشتم فرو می‌رود. این‌ها نام‌های خودشان هستند. شمع را روی لبه‌ی پنجره می‌گذارم.

در گوشه‌ی اتاق، سایه‌ها منتظر نام‌هایی هستند که چیزی نمانده بود داشته باشند.

فتیله را روشن‌نشده رها می‌کنم.

#داستان

پست‌های مرتبط

۰۳۱
2026-11-22
۰۳۰
2026-11-20
۰۲۹
2026-11-17
۰۲۸
2026-11-15

نظرات (0)

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!